---

Van het donker naar het Licht
Een paar jaar geleden was er op de tv een documentaire over een meteoor die in Midden-Amerika was ingeslagen. Hij sloeg een diepe krater van wel enkele honderden meters. In de loop der tijd was die krater volgelopen met water. En er kwam allerlei leven in, waaronder vissen. In de diepte van die krater was het echt donker, maar ook daar zwommen vissen. En de vissen, die daar in die duisternis verbleven en niet meer naar boven zwommen, hadden generaties lang geen licht meer gezien. Er was geen licht meer in hun ogen gekomen, en als gevolg waren hun ogen uit hun kassen verdwenen. Je zag er enkel een lichte oneffenheid op de plek waar de ogen ooit hadden gezeten. Oogloze vissen waren het geworden, omdat het licht in hen zijn werk niet meer had kunnen doen.
Dit verhaal is een mooie gelijkenis voor het verhaal van het goddelijk licht en de mens. Van hoe God en mensen op elkaar gericht zijn en inwerken op elkaar. Dat vertelt dat, als God en wij niet meer op elkaar gericht zijn en inwerken op elkaar, ook ons innerlijk zintuig om God op te merken in ons dagelijkse bestaan, langzaam maar zeker achteruitgaat en verdwijnt. De gevoeligheid voor het goddelijk licht waarin wij leven, neemt dan meer en meer af. Er blijft alleen nog iets over van een innerlijke aanvoelen: van ‘er moet wel iets meer zijn’. Zoals ook de vissen geen licht meer zagen door alsmaar beneden te blijven, verdwijnt het Licht uit ons leven. Maar dat wil niet zeggen dat er geen licht meer was.
Het licht en de ogen werken, als ze op elkaar gericht staan, op elkaar in. Het licht speelt met de ogen en de ogen komen aan het licht. Door te kijken, krijg je ogen, en door oog te krijgen ga je zien; en door te zien krijg je weer oog, enz. Die samenhang nu is van groot belang. God verdwijnt uit ons oog, niet zozeer doordat Hij zich terugtrekt van ons, doch wanneer wij geen oog meer hebben voor Hem in onze ervaring van alledag. Hoe zit dat?

Wij maken ons geloof zichtbaar in allerlei vormen. Zoals de diensten die we 2x per maand op zondag vieren, het bezoeken van zieken en stervenden, het doen van goede dingen, het steunen van goede doelen, de wijze waarop we de gemeenschap organiseren, ... Zo geven we vorm aan ons geloof. Dat is de maakbare, zichtbare kant van ons geloof. Onze kant ervan. Maar dat blijft buitenkant, als dat geloof dat wij zo vormgeven, niet zelf ook op ons inwerkt en onze relatie met God verdiept, waardoor we geestelijk groeien. Als dat geloof wel op ons inwerken kan, dan gebeurt er iets wezenlijks met ons. Dan raken we steeds dieper verzeild in God. Of, met andere woorden: dan wordt God meer en meer mens. Kerstmis, Godsgeboorte in en onder ons. Deze geboorte van God in ons, die is niet maakbaar. Dat is Zijn kant van ons geloof. Dat is de genadige inwerking van God op ons.
Dat overkwam bijvoorbeeld de herders in de Kerstnacht: plotseling merken zij dat zij – altijd al - omlicht zijn door de heerlijkheid van God. Ontzagwekkend en vreugdevol tegelijkertijd. Een vreugde die bestemd is voor alle mensen, voor ieder van ons. Want God ís er – maar zijn wij er ook? Die goddelijke vreugde biedt zich steeds aan ieder van ons aan maar zij kan enkel ontvangen worden als wij er oog voor krijgen. Dat kan ook met ons gebeuren, als we ons met enige regelmaat gaan verdiepen in Schrift en traditie. Dan wordt de Godsgeboorte uit het Kerstverhaal even werkelijk in ons leven, als dat het van de herders wordt verteld.

We gaan binnenkort weer de tijd van de Advent in. Die mooie tijd van bezinning biedt ons de mogelijkheid, om als een vis weer eens wat meer naar boven te zwemmen, om het Licht weer te laten spelen in onze ogen, en Gods Licht te laten doordringen in ons concrete leven. Dit kunt u doen door bijvoorbeeld af en toe deel te nemen aan de wekelijkse Bijbellezing op de dinsdagmiddag, of door deel te nemen aan de bezinningsochtend ‘Op weg naar Kerstmis’ op zaterdagochtend 12 december. Dan staat er een mooi Licht-lied op het programma om naar te luisteren en om samen te overwegen.

Een Lichtende Adventtijd!                                                      
Leon Teubner